Ik wil mij niet bezondigen aan vooroordelen. Maar ja, ze moeten er niet om vragen. En dat deed Sjef Janssen uit Sittard. Met hem had ik de afspraak dat hij, zodra werkzaam in Noord Holland, hij bij mij zou langskomen, om wat praktische adviezen te komen geven.
Ik heb het over het premobiele en navigatieloze tijdperk. Ook al omdat de nummering in onze wijk erg gecompliceerd in elkaar zit, zou hij mij bellen op het moment dat hij ons winkelcentrum had gevonden. Ik zou er dan heenlopen om hem naar mijn huis te loodsen.
Na zn belletje liep ik de afgesproken richting uit. Zonder resultaat, kennelijk is Janssen bij het verkeerde winkelcentrum terechtgekomen. Dus terug naar huis, in afwachting van zijn volgende belletje. De herkansing volgde. Weer niet, terwijl hij dan zeker en vast bij ons winkelcentrum zou staan. Dan toch maar weer terug naar huis, in afwachting van de volgende call.
Dit keer won ik meer informatie van mijn (nog onbekende) bezoeker in. Sta je bij de ingang van het winkelcentrum? Niet?! Waar dan? Nou, daar waar ik de hele tijd al sta. Ik heb een blauwgrijze auto en sta zon beetje in het midden van de parkeerplaatsen.
Vreemd, waarom niet direct herkenbaar, bij de ingang van het winkelcentrum, vroeg ik bij de derde gang naar de parkeerplaatsen mij af. Natuurlijk keek ik nu wel heel minutieus de parkeerplaatsen af en ja hoor, daar ergens in het midden
.
Het bleek inderdaad Stef Janssen uit Sittard te zijn. Typisch dat zon man zich zo verstopt, terwijl hij door mij gevonden wilde worden.
|
