Het komt eigenlijk heel weinig voor dat ik supporter(s) tref, tijdens mijn wandeltochten. Maar vandaag had ik er één. Ik liep de Dam (Amsterdam) tot Dam (Zaandam) en met nog 9 kilometer te gaan, meldde mijn supporter zich telefonisch. “Waar ik was en hoe laat ik dacht te finishen.” Wauw!, mijn 25 kilometer stevig doorstappen zou met “inhalen” worden beloond. Kennelijk hierdoor mentaal gedrogeerd, verstevigde ik mijn pas, waardoor ik na vier uur en een kwartier rondspiedend de finish passeerde.

M’n supporter was echter niet tussen die mensenmassa te vinden, zodat na telefonisch contact er voor een ander meetingpoint werd gekozen, bij de bronzen Tsaar Peter himself. Ik had echter tot dan nog geen enkel LIVE contact met mijn supporter gehad en we hadden niet, omwille van de herkenning, afgesproken met een roos in het revers te staan. Tja, dat doe je ook niet, tijdens zo’n sportief wandelevenement, met duizenden deelnemers.

Neemt niet weg, dat ik mijn supporter eerder herkende dan Tsaar Peter. Dat gaf alle reden om gezellig samen een drankje te drinken. Min of meer in de luwte, dus buiten het centrum, op een zonovergoten terras aan de Zaan. “Kan het beter?!”  

Het werd een ontzettend leuke ontmoeting, waarin we beiden onderhoudende informatie aan elkaar uitwisselden. Gezwollen taalgebruik voor lekker bijkletsen.

Wat leuk nou toch, je komt beiden uit een “geheel andere wereld,”  zou nooit elkaars pad hebben gekruist, tenzij je elkaars buren bent. Maar dan toch ontmoet je elkaar face to face. Met dank aan het bloggen en nog veel meer dank aan mijn supporter van één dag, Willeke.