Zal het nou zo zijn, dat mijn KNO arts (zie 31.8.jl) mijn blog heeft gelezen en daar zijn lering uit heeft getrokken? Had hij destijds last van een mannelijk periodiekje, of wist hij in een eerste contact zich niet zo goed een houding te geven? Geen idee! Wel trof ik vandaag een heel andere arts aan. Nog wel heel vormelijk, dat wel.

Pfff, het goede nieuws is dat ik niet ziek ben ( “zie je dat het niet aan mij ligt”) en het slechte nieuws, dat wel mijn slijmvlies ziek is, waar ik dan wel direct de vervelende gevolgen van ervaar. De arts vervolgde: “U zult moeten leren leven , met de pieken en dalen, die uw slijmvliesziekte met zich meebrengt. Uit de scan maak ik op dat de gevolgen momenteel erg hevig zijn. Het enige wat ik kan doen is, voor de vervelendste piekmomenten u met medicamenten te helpen.”

Het recept hiervoor lag al klaar; ondermeer een antibioticakuur voor de eerstkomende 14 dagen. “Voor u heeft het geen zin om nu naar uw apotheek te gaan, want het verkeer schijnt nu al ( het was half vijf) volkomen vast te staan. Begin dus morgen maar met de kuur.” Nou, als daarmee zijn medemenselijkheid niet is aangetoond, dan weet ik het niet meer. Ik kreeg zelfs een heel ontwapende lach, na een opmerking van mij over snuiten en ’ophalen’. “U begrijpt wat ik u heb gezegd?,” vroeg hij nog allervriendelijkst, waaruit ik begreep dat ik wel heel erg heb te lijden. Eindelijk had ik na jaren de boodschapper van het slechte bericht voor me. Het was effe slikken, maar wel heb ik de wetenschap dat bij de ’klotenperioden’ (piekmomenten) mijn arts met drugs klaarstaat.

Over twee maanden ga ik nog eens naar hem terug.