Wat een vreselijk bericht, Antonie Kamerling kon niet verder leven. ….

Het valt ook niet te bevatten, een mooie vent in de bloei van zijn succesvolle leven, een àlles kunner, ook nog eens verrijkt met een pracht vrouw en leuke kinderen. Hoe heeft het toch zover kunnen komen.

Antonie moet wel heel erg ziek zijn geweest en bleek niet geholpen te kunnen worden. Het lijkt er op dat “de zorg” vreselijk heeft gefaald. Zonder te willen Zwarte Pieten is het voorstelbaar dat het uiteindelijke probleem bij het Ministerie van Volksgezondheid ligt. Zeker is het dat de geestelijke gezondheid met grote problemen kampt.

“Het zit tussen z’n oren,” vind ik al een ongepaste uitdrukking en staat naar mijn idee symbool voor de onmacht van de zorg. Niet tussen de oren, maar achter de wenkbrauwen is de onzichtbare plek van veel sickness. Volkomen onzichtbaar voor alles en iedereen. Met onbegrip als extra aanjager van het probleem. Daphne Deckers wist het vanavond, in relatie tot Antonie, zo duidelijk te zeggen: “Voor iedereen is een gebroken been zichtbaar; niemand ziet een gebroken ziel.”

Iets daarvan weet ik in te voelen. Zonder daarover Willekiaans te droeftoeteren, haal ik dan toch nog maar eens mijn onzichtbare sickness aan. Mijn ongeneeslijke slijmvlies bezorgt mij elke minuut van de dag (en bij wakker zijn ook ’s-nachts), eufemistisch gesproken, grenzeloze overlast.  Elke dag moet ik knokken om mij zo redelijk mogelijk te voelen, waarvan ik ‘s-avonds behoorlijk ben uitgeteld. Mijn sociale leven is daardoor toch wel enigszins in de knel gekomen. Vooral doordat ik, ondermeer door mijn gezegend gevoel voor humor, mijn “beroerd voelen” behoorlijk weet te maskeren. Het heeft eigenlijk van mij “een meeloper” gemaakt. Meedoen met veel pleziertjes, maar zelf niet de Power hebben, daarvoor het initiatief te nemen. Ik merk daardoor, onbegrepen, nog wel eens buiten de selectie te vallen. Mijn pech is, dat ik mijn slijmvlies niet zichtbaar in het gips kan meedragen.

Vandaar dat ik zo goed begrijp wat een last het is om een onzichtbare ziekte te hebben. Mijn geluk is dat het in hevigheid pieken en dalen kent. En omdat het fysiek is, ik mij er gelukkig wel toe weet aan te zetten, om vier dagen per week te sporten, met de daarbij veel vrijkomende Satisfaction. Geestelijk ongezond kent dat geluk veel minder.

Laat alsjeblieft de geestelijke zorg daarom verbeterend in een stroomversnelling geraken.

Rust zacht Antonie.