Mijn gezeik had ik eigenlijk voor mij willen houden, ware het niet dat ik mij realiseerde dat ik daarmee de doelstelling van mijn blog geweld aandoe. Immers, zoals in de kop van mijn blog staat te lezen: “Met geknetter in mijn hoofd komen er velerlei gedachten bij mij los, waarvan ik er dagelijks één wil prijsgeven.”

Nou, daar is ie dan:

Vandaag is mijn heftige antibioticakuur afgelopen, met de conclusie dat het geen kloten* heeft geholpen. Een tering ervaring, die mij menigmaal eerder is overkomen. Kennelijk ben ik zo vreselijk eigenwijs, dat zelfs mijn lichaam niet naar medicijnen “wil luisteren.”

* Vergeef mij mijn taalgebruik, maar reken maar dat het beëindigen van een mislukte medicinale kuur zwaar kut is.