Momenteel heb ik niets op mijn blog te zoeken. Als ik echt een schrijver zou zijn, is er nu sprake van een writer’s block. Dat suddert al een tijdje. Gisteren was het echt raak, of juist niet. Omdat er niets mijn PC uitrolde, heb ik mij van plagiaat moeten bedienen. Nou ja, het was jatten van mijzelf, want “knock out op het Hobbemaplein” had ik eerder geschreven en gepubliceerd in mijn Kroondomein. Het was uitstel van excecutie, want ook nu weer kan ik maar niet bedenken hoe ik deze dag moet Knetteren.

Maar het is ook onzin om jezelf te verplichten dagelijks iets in een blog te schrijven. Juist deze levensfase van de vrolijke vut is een aangename tijd van niets moeten. Het wordt hoog tijd dat ik die verdomde prestatiedrang mijn lijf uit weet te jagen. Er mag best eens een Knetter-dagje worden overgeslagen. Met het bijna twee jaar geleden loslaten van mijn enerverende job, heb ik ook afscheid genomen van veel stof tot schrijven. Mijn leven is minder spannend geworden. Door z’n vaste ritmes, van drie ochtenden sporten en één dag een fikse wandeling, worden de schrijfonderwerpen wat schaarser. Zal mij benieuwen of ik mij daar toch eens in weten te schikken.

Het is niet het schrijven alleen. Ook op de sportschool ging het niet zoals ik het wil en spijbelde ik zelfs bij bepaalde cardio-onderdelen. Mijn winterenergie is op. Dat zal het zijn. En dat is niet zo gek, want ook de winterschilder heeft nog maar één werkdag te gaan, alvorens de kwasten negen maanden de terpentine in moeten. Direct na het weekend dopen de gewone schilders hun kwasten weer in de meest frisse lentekleuren. Maandag, dan is het lente, niet ver af van rokkiesdag van Martin Bril. Ik kijk er naar uit en zal er zeker weer energie uit putten.