Voor mij was het een vreemde gewaarwording, om tijdens een wandeltocht zomaar de kop van Wim Aantjes in een voortuintje te zien staan. Het bleek in Bleskensgraaf het geboortehuis van deze respectabele staatsman te zijn. Een uitgeklede buste, dus zonder borst en schouders, van een man die op 88 jarige leeftijd nog steeds in ons midden is.

Volgens mij is het heel uitzonderlijk dat zo’n beeld tijdens het leven van de betrokkene ergens wordt geplaatst. Dat lijkt mij dan ook een diepere betekenis te moeten hebben. Door iets van de gereformeerde Willem Aantjes zijn geschiedenis te hebben gevolgd, concludeer ik dat het onbedoeld als Kop van Jut is neergezet.

Aantjes, lid van de Anti Revolutionaire Partij (ARP), heeft als medeoprichter van het CDA veel credits onder zijn politieke vrienden verloren, door in een coalitie met de Partij van de Arbeid destijds te willen regeren. Van de ene op de andere dag was hij niet meer de gedoodverfde eerste partijleider van het CDA, waarna Van Agt het stokje overnam. Er werd beweerd dat de linkse Aantjes onder druk, misschien wel gechanteerd, zich had teruggetrokken. Toch kreeg hij alsnog de shit over hem heen dat hij in oorlogsjaren lid zou zijn geweest van de Waffen SS.

Na veel aandacht in de pers, een beschadigde Wim Aantjes die zich uit het politieke leven terugtrok, bleek deze bewering vals, of op z’n minst sterk overdreven te zijn geweest. Naar zeggen, bedacht binnen CDA-kringen. Waar Jan Peter Balkenende het nooit nodig vond Aantjes te rehabiliteren, vind ik dat, nu hij nog leeft, dat van Willem’s kop ten minste een buste moet worden gemaakt.