Gisteren was het voor ons een spannende dag, terwijl er geen enkele reden voor spanning kon zijn. Tenminste, niet meer spanning dan die dag in dag uit door ons lijf giert, sinds wij weten dat Truus ongeneeslijk ziek is. Die onverklaarbaar extra spanning had alles te maken met onze afspraak bij de internist. In het ziekenhuis op consult, bij de specialist die niets meer voor je kan doen. Wat een raar rottig gevoel roept dat op.

“U ziet er goed uit, mevrouw Kroon. Zelfs uw gewicht valt me niet tegen”, leek een aansporing tot vooral zo door te gaan. “Pak elke calorie die je pakken kan”, gaf de arts nog enigszins inhoud aan ons bezoek. Veel meer dan dat was het niet. Toch hielden wij er een gevoel van opluchting aan over. Over drie maanden komen wij er terug.