Door mijn werk heb ik in het verleden erg veel buiten de deur gegeten. Een ouderwetse manier van netwerken met je klanten. Om optimaal te kunnen verwennen liet ik meneer of mevrouw altijd het restaurant uitkiezen, zodat een eventuele misser mij niet aangerekend kon worden. Ook hield ik mij niet bezig met de menukeuze. Ik wilde gewoon het risico vermijden dat mijn keuze er op z’n minst lekkerder uitzag. Vandaar dat ik altijd meeging in de keuze van mijn tafelgenoot.

Dat heeft mijn zelfstandigheid in kiezen behoorlijk aangetast. Ik ben een menu-twijfelaar geworden. Daarbij komt dat ik ook vaak achteraf spijtgevoelens krijg als ik andere bestellingen door zie komen. Afgelopen vrijdag had ik dat ook op het zonovergoten terras. De kaart leek beperkt, waardoor ik een echt heerlijke uitsmijter speciaal nam. Maar toch, wat ik allemaal voor lekkers voorbij zag komen….. “Jemig, wat had ik moeten bestellen om dàt op m’n bord te kunnen hebben?”

Met nog even een blik werpen op de menukaart kon ik dat lekkers nog steeds geen naam geven. Een menukaart zou eigenlijk voorzien moeten zijn van foto’s, zodat de verleidingsdans al bij je ogen wordt ingezet. Of nee, toch maar niet. Die plaatjes zullen veel te veel doen denken aan de menukaart van zo’n hamburgertent. Die werkelijkheid valt altijd tegen.