Het is heel aannemelijk dat binnen onze vriendenkring aan Truus de belofte is gedaan een beetje op hem te passen. Dat merk ik aan den lijve. Ondermeer met als gevolg dat ik al een bakkie heb gedaan in de coffeecorner van de Hema. Dat ik word geadviseerd over een scherp inkoopbeleid voor de dagelijkse boodschappen. Ik lijkt te verkeren in het netwerk van een soort Vereniging van Geëmancipeerde Huisvrouwen (VVGH). En dat bevalt mij prima. Niet eens alleen in educatieve zin.

Inmiddels heb ik wel ervaren dat de inkoopadviezen niet altijd aansluiten op de persoonlijke omstandigheden. Op jacht naar het hoogste rendement van inkoopvoordeel, weet ik nu dat de darmen van mijn twee katten daarin een verstorende rol kunnen vervullen. Mijn diertjes kregen de diaree van het kattenvoer van Kruidvat en/of van Lidl. Om verdere ongenoegens van een vervuilde kattenbak te voorkomen, heb ik beide leveranciers voor die producten uit mijn lijstje geschrapt.

Deze minder goede ervaring weerhoudt mij er echter niet van om op koopjes te blijven jagen. In dat verbad werd ik, binnen de VVGH-kring, gewezen op de Euroknallers van Albert Heijn, waarvoor je door de knieën langs de supermarktschappen moet banen. Een exercitie die vele euro’s voordeel moet opleveren. Het leek mij verstandig om ook nu weer via mijn katten deze test te doen.

Dit keer via Morro, een brokkenpiloot bij uitstek. Voor hem kocht ik 2 kilo Brokjesmix van het Albert Heijn discountmerk Euroshopper. Werkelijk een uitzinnig koopje, dacht ik. Want, zonder dat mijn kater de verpakking, laat staan de prijs, van de brokken had gezien, was hij na twee happen uitgegeten. Door geen ander eten voor hem neer te zetten wilde ik forceren dat zijn bakje leeg zou komen. Mooi niet.

Door een inkoopfout kon ik maar even de pé om mijn hartstikke vriend (Morro’s Nickname) in hebben. Omwille van het gemak neem ik zo nu en dan nog een kant en klaar maaltijd van Albert Heijn. Dit keer had ik trek in hutspot met rookworst. Met alleen oog op de houdbaarheidsdatum nam ik de 500 gram uit de koeling. Eenmaal thuis bleek het een Euroshopper te zijn. Zonder enige argwaan, wat vooroordeel zou betekenen, ging het de magnetron in en stond mijn rode wijntje al klaar. Mmmm, heerlijk hutspot…., dacht ik. Het was werkelijk niet te eten. ( “Nie binne te hâhwe” op z’n Haags) De hutspot had evenzogoed bordkarton en de worst een opgedroogde spons kunnen zijn.

Als vanouds zit Morro nu weer heerlijk aan de brokken van een gerenommeerd merk.