|
Bijna provocerend heb ik vanavond mijn rug
naar de TV gekeerd. Het groot dictee der Nederlandse taal 2011 is er op. En daar
heb ik nou helemaal niets mee. Teruggetrokken in mijn werkkamer, o nee mijn
hobbykamer sinds ik in de vrolijke vut zit, heb ik op mijn PC Word m aar weer
eens geopend. Want, het wordt de hoogste tijd om weer eens te bloggen.
De wil om daarop te schrijven is nooit weg
geweest, alleen laat mijn gezondheid mij weer eens in de steek. Misschien moet
ik het geen gezondheid noemen, maar een blessure, waar ik last
van heb. Uiteindelijk is een voetballer ook niet ziek als hij last
heeft van zijn knie. Dan ben ik dat ook niet, als ik last heb van mijn kop, mijn
lichaamsdeel waaruit mijn (schrijf)prestatie moet voortkomen. Het klinkt ook
veel aardiger: Door mijn hoofdblessure kan ik momenteel niet met mijn pen
acteren.
Zij die mij kennen en/of mij bloggiaal
langer volgen, weten dat ik na zeven mislukte operaties in mijn voorhoofdholten
ben uitbehandeld. Ik heb het maar met die permanente koppijn te doen. En dat
lukt ook wonderwel
uhhh, meestal. Het is geen onlogische gedachte dat mijn
huidige kopzorgen behoorlijk opspelen, als reactie op de zware tijd die ik met
mijn Truus heb moeten doormaken. Naar het schijnt moet ik ook dit mij maar laten
overkomen. Wachtend op beter.
Trouwens, in bepaalde opzichten is het al
ietsje beter. Het verdriet over het verlies van mijn meissie manifesteert zich
nog bijna elke dag. Maar slaat nu ook wel eens een dagje over. Dat komt ook
omdat mijn tweede leven zich duidelijk heeft ingezet.
In dat Second Life is er zelfs een tweede
Geertruida opgestaan. Ik schreef (met foto) al over haar, Alleen de naam
al, in mijn blog van 25 november. Met die Truus, nee Trudy, heb ik
ontzettend veel plezierige momenten. Zij heeft veel gevoel voor humor, wat voor
mij bijna een eerste levensbehoefte is. Ook hebben we ontdekt dat steeds meer
interesses van ons parallel lopen. Ik ben blij dat ik met haar loop.
Want ja, zij is voor mij meer dan een maatje. Hoe dat zich verder
ontwikkeld zal de tijd leren en die tijd nemen we.
Trudy is gisteren naar Canada vertrokken
waar zij tot 1 januari bij haar zoon, schoondochter en twee kleinkinderen is.
Direct na de oliebollen sta ik op Schiphol om mijn meissie van mijn tweede
leven weer op te halen. Samen plannen we dan ons tournee langs familie en
vrienden, voor een nadere kennismaking.
In alle opzichten heb ik alle reden om naar
2012 uit te kijken.
|
