Meerdere malen heb ik het verteld en neergeschreven, ik heb niks met kerst. Dat heeft heel erg met mijn jeugd te maken. Mijn vader had een motorenzaak en in december werd er nauwelijks geld verdiend, terwijl de decembermaand juist een hele dure maand is. Daardoor liep bij ons thuis de spanning op en verliep onze kerst over het algemeen niet zo vredig als viel te wensen.

Natuurlijk ging ik dat na mijn huwelijk heel anders doen. Het was vooral Truus haar verdienste dat wij toen wel fijne kerstdagen hadden. Tot voor een aantal jaren geleden. Naarmate je ouder wordt schijnen de jeugdfrustraties weer op te spelen en verliest de kerst wederom z’n glans. Mijn Truus had daar alle begrip voor en vond het geen probleem om van haar traditionele kerstboom met kamerversiering afstand te doen. Samen gingen we het op een andere manier gezellig maken.

Eerst door met een aantal vrienden chique uit eten te gaan, later door samen gezellig thuis te blijven. We vonden het heerlijk om die dagen veel films te huren en die lekker te kijken. Zelfs het speciale eten maakte daarbij plaats voor gewone kost. Dat kan verdomme ook de eerste signalen zijn geweest, door mij niet herkend, van de sluipende ziekte die Truus op een heel gemene wijze heeft gesloopt.

Al met al kan ik terugkijken op 46 jaar fijne kerstdagen met Truus. En dat is mij ontnomen. Vandaag is het mijn eerste kerstdag helemaal alleen, waar ik overigens bewust voor kies. Ik kan het niet opbrengen om waar dan ook zonder mijn Truus te zijn. Dan ben ik liever alleen, in die omgeving waar ik nog altijd haar aanwezigheid voel. Ga ik gewoon gehuurde filmpjes kijken. Doen wat we samen deden.

Jankvrij kom ik deze dagen niet door en dat moet dan maar. Bijna ben ik er zeker van, dat ik door mijn tranen heen een ster aan de hemel zal zien. En dat is dan wel mijn eigen Truus.