Alles bij mekaar genomen, was het eigenlijk dit keer een heel rare gewaarwording, achteruit rijdend met de trein om op mijn bestemming te komen. Ik zal een volgende reis moeten uitproberen of het toeval was. Want…

In dezelfde coupé zat een oude Chinees, zo een die zich normaal schuil houdt achter het luikje van de afhaalchinees, een boek te lezen. En hoewel het gekend is, is het toch vreemd van het Chinese lezen getuige te zijn. Hij sloeg inderdaad bladzij na bladzij van achteren naar voren om.

Schuin naast mij kwam een onverzorgde man zitten, die al in kennelijke staat was, met nog twee halve litertjes bier bij zich. Voor mij was het wel duidelijk dat deze man leed aan het flipperhuigsyndroom. Hij was namelijk heel intensief bezig met het nat houden van zijn huig, waarvoor hij in hoge frequentie slokken van zijn bier nam. Een schouwspel wat erg deed denken aan het nat houden van een gestrande dolfijn, waar de naam van deze ziekte van is afgeleid.

Nauwelijks een kwartier later waren beide tinnetjes bier leeg en leek het verdrogen van z’n huig alsnog te worden ingezet. Dan man werd er beroerd van. Huigverschrompeling lijkt ook nog eens gepaard te gaan met ongecontroleerde bewegingen. Want, bij het volgende station had hij de grootste moeite om zonder te strompelen bij de deur te komen. Tollend, bijna achteruit waggelend, zocht hij zijn weg naar buiten. Door de drukte op het perron was hij vrij snel uit mijn gezichtsveld verdwenen.

Wat een reis, de een las zijn boek achterstevoren, terwijl de ander nagenoeg achteruit de trein verliet. Neemt niet weg dat ik vooruit blijf kijken.