Waar het feest voor ons kustbewoners nog maar net is begonnen, loopt het aangename seizoen voor de honden op het einde. Nog even dan mogen zij op de dag niet meer ongelijnd op het strand komen. En dat vind ik echt jammer. Ik vind het namelijk heerlijk om te zien hoe al die honden, van elk soort of ras, zich gezamenlijk met allerlei hondenspelletjes weten te vermaken. Of hoe zij fanatiek tijdens een onemanshow steeds in het schuim van de golven bijten. Ze willen graag lol maken.

Ook zijn er heel wat honden, die het als hun serieuze plicht zien het baasje te vermaken, met het ophalen van de weggegooide bal. Daarvoor moeten ze heden ten dage zelfs veel verder hollen, doordat de bal met een variant van de slinger wordt weggezwiept. Maar dat doe je als hond graag, als ‘t baasje het maar naar z’n zin heeft.

Vandaag keek ik weer met plezier naar dat samenspel tussen hond en baas. Door die observatie zag ik ook dat het een hond ook wel eens te veel kan zijn. Ik zag een baasje de ene na de andere bal ver weg slingeren, waar zijn hond dan maar weer achteraan moest jagen. Eén keer pal langs mij, waarbij ik meende die hond te horen brommen: “Wel verdomme nog aan toe….” Het was inderdaad de laatste keer dat hij achter de bal aanjoeg. De volgende slinger was het ’t baasje zelf die de bal moest ophalen, terwijl zijn hond het hevig hijgend gadesloeg.

Dit soort tafereeltjes moet ik een half jaartje missen. Jammer, zeker voor die honden. Mijn aandacht weet ik de aankomende tijd ongetwijfeld op een andere manier te vermaken.