Ik misgun mijn diertjes niet dat zij lekker op het logeerbed willen liggen. Alleen moet dan wel het dekbed tegen hun haren worden beschermd. Ooit was daarvoor een sprei in huis, die nergens meer is te vinden. Dan valt het niet eens mee om een spreienwinkel te vinden. Uiteindelijk had ik bij Leen Bakker succes.

“Wilt u ‘m in een tasje doen?” “Dat kost 15 cent meneer.” “15 cent?” “Ja dat doen we voor het milieu.” Nou oké, accepteerde ik node het vreemde motief. “Past niet hoor,” riep een andere Bakker-mevrouw vanachter de balie. “U hoort het meneer.” “Nou lekker praktisch, kan ik met zo’n groot pakket op de fiets…” “Ohhh , bent u op de fiets?!,” sprak zij verbaasd. Ja, dat doe ik nou voor het milieu.