Gisteren was het precies een jaar geleden dat mijn Truus overleed en eerlijk gezegd deed deze dag mij niet zoveel. De paar weken daarvoor hadden emotioneel gezien veel meer impact. Steeds moest ik toen aan vorig jaar denken, toen mijn meissie almaar zieker werd, steeds minder kon en zienderogen de dood werd ingejaagd. Daardoor was gisteren min of meer een bevrijdingsdag.

Truus haar sterfdag zal voor mij nooit echt memorabel worden. Ik blijf gewoon te pas en te onpas aan haar denken. Hopelijk dan wel veel minder aan haar lijdensweg, maar aan de vele mooie en lollige momenten die we samen 47 jaar hebben gehad. Onze voor- en tegenspoed. Haar geboortedag de 13^e juli, die maar 62 jaar haar verjaardag mocht zijn, zal voor mij altijd dé dag zijn en blijven.

Dus was het gisteren ‘gewoon’ mijn wandeldag. Ik had daarvoor wel eerst een leuk speeltje aangeschaft, een GPS-logger. Een gadget die je alleen maar bij je moet dragen, waaraan onderweg niets valt te zien, niets anders dan twee knipperlichtjes. De lol komt pas achteraf. Eenmaal het kleine kastje, van 4 x 4 centimeter in m’n computer geprikt, kreeg ik heel wonderbaarlijk de gelopen wandeltocht via Google Earth in beeld. De 25 kilometer rond Medemblik bleek 26 kilometer en 166 meter te zijn geweest, die we met een gemiddelde snelheid van 5,6 km/p.u. hadden afgelegd. Belangrijke informatie?! Welnee, gewoon leuk.

Na nog eens goed naar de route te hebben gekeken, leek de sterfdag van mijn vrouw mij kennelijk toch meer te doen dan ikzelf wil doen geloven. Ik zag in de route namelijk een kruis afgebeeld. In spirituele zin de kruisweg van mijn Truus. Zal dat toeval zijn?