Heel raar, sinds mijn kankeroperaties bijt ik geen nagels meer. En dat terwijl ik mijn vingers werkelijk afkloof. Tijdens mijn dienstplicht (1967 ná Christus) heb ik een poging gedaan om van deze verslaving af te komen. Ik faalde. Vond nagelbijten overigens ook helemaal geen probleem, alleen werd ik door vrouwen nog wel eens daarover terechtgewezen. Zij vonden het vies?!

Ik heb geen enkele behoefte meer om op m'n vingers te kluiven. M'n zus Kieneke had daar een aardige verklaring voor. Volgens haar is mijn (virtuele) harde schijf volledig gedelete en is mijn systeem langs natuurlijke weg opnieuw geïnstalleerd. Ik krijg steeds meer het idee dat zij gelijk heeft.

Altijd heb ik een creatieve manier van denken gehad. Ben zelfs creatief opgeleid. Van die kwaliteit heb ik zowel privé als zakelijk veel plezier gehad. Heb ik trouwens nog. Sterker nog, het lijkt er op dat mijn creatieve manier van denken nog verder is ontwikkeld. Het 'creatief 5.0' is geworden.

Dat begon al bij mijn productidee, waar ik nog steeds bijna dagelijks druk mee ben om het te vermarkten. Iets wat zonder kapitaal en organisatie niet meevalt. Ik heb al de nodige teleurstellingen moeten verwerken. Vooral van de zakenlui-kak die geen geheimhoudingsverklaring wilden tekenen. Desalniettemin kom ik steeds een stapje verder. Komt er altijd weer een nieuw idee bij mij binnen om m'n doel te bereiken.

Om de voortgang positief te beïnvloeden had ik vanavond opnieuw een idee waarmee ik enthousiast aan de slag ga. Zo ben ik in ieder geval lekker bezig. Maar naast dat productidee zijn er inmiddels weer drie boeiende ideeën ontstaan, die stuk voor stuk de moeite waard zijn om uit te werken. Ik zou bijna om assistentie vragen om mee te helpen mijn ideeën uit te werken. Toch maar niet, ik houd het op ZZGP' er, waarbij de G voor gepensioneerd staat. Ik voel mij in luxe omstandigheden verkeren.

Nou is dit bericht niet uit zelfverheerlijking (masterbatieshow, oneerbiedig gesproken) ontstaan. Nee, uit pure verbazing, genietend On THE Sunny Side of THE Street.