Zijn vinding was een doorslaand succes. Veel wielerverenigingen schaften voor zo’n € 455,= (een rooitje oud geld; een heel bedrag voor een vereniging.) de hometrainers aan. Maar ook de Holland Amerika Lijn kocht ze voor passagiersschepen. Vaak werden ze ook aan Hilversum verhuurd, waar zij als extra attractie bij spelprogramma’s werden ingezet. Er werd ook een handzaam, inschuifbaar type ontwikkeld, als thuishometrainer voor de wielrenner. ‘Thuis, home’, ja dat is dubbelop, maar lijkt mij niet fout te rekenen, omdat de hometrainer te groot was om thuis te gebruiken. Maar ik dwaal af.

De kleine hometrainer ging voor een meijertje (€ 45,=) als warme broodjes over de toonbank. Tijdens wielerzesdaagsen stonden deze rollenbanken langs de baan, waarop de baanrenners zich los konden rijden. Kortom, De Bob Kroon hometrainer had z’n weg naar de wielersport gevonden. Voor mijn vader dus op naar de Quote 500.

Mooi niet, ondanks dat er behoorlijk veel geld mee viel te verdienen. Blijkt ook wel, want een fietsenmaker uit Wassenaar heeft zich met (toen) ‘een namaak’ wèl een bungalow in gewerkt. Mijn vader had zijn tijd tegen. Doordat er steeds minder motoren werden verkocht liep zijn omzet in de zomermaanden drastisch terug, waardoor er onvoldoende financiële middelen beschikbaar waren om ’s-winters de productie van hometrainers groots aan te pakken. Uit financiële nood heeft hij toen voor een habbekrats zijn idee verkocht. Om uiteindelijk de vuile wasjes te gaan draaien, zoals beschreven in “Uitlaat” van 11 oktober.