|
Het telefoongesprek met de Brabantse Haagse, zoals in mijn blog van eergisteren aangekondigd, verliep ontzettend leuk en heeft uren geduurd. Ook doordat we beiden het gevoel hadden hiermee een beetje thuis te komen. Het is die Haagse tongval en die Haagse directes, waardoor we extra lol hadden. Natuurlijk ook omdat ik aan haar een gesprekspartner heb, die als ervaringsdeskundige precies weet wat voor kloterige afvinktijd ik momenteel beleef.
Vandaag had ik zon afvinkmoment, want tijdens een wandeltocht kwam ik over de Zaanse Schans, waar ik precies een jaar geleden ook was met mijn Truus en familie uit Zuid-Afrika. Door de heel prettige ontvangst in de middelste molen hebben we, ja ik nu alleen nog, een aangename herinnering overgehouden aan de leuke weetjes die ons werden verteld, over de molen en het hele gebied rond de Zaan. En dat, doordat we daar effe een bakkie koffie gingen doen. t Was slikken om weer langs die molen te lopen.
Ik heb nog ruim vijf maanden te gaan, en daarin liggen juist de vreselijkste herinneringen omsloten, voordat alles de eerste keer weer is langs geweest. Naar zeggen doet het tweede jaar ietsje minder pijn.
Dan is het lekker om daarover met de Brabantse Haagse te kunnen praten, want morgen (zondag) hebben we een date. Een automatisch gevolg van ons telefoongesprek. We hebben een bijzondere afspraak kunnen maken. Geen gelul over een rode roos in de revers, of omschrijving van de kleding waarmee we daar en daar zitten. Nee, heel ludiek treffen wij elkaar tijdens een stadswandeling met gids in Tilburg. Kunnen we gedurende twee uur eigenlijk alleen maar vriendelijk naar elkaar knikken, waarbij we de interessante verhalen over het centrum van Tilburg zullen opslurpen.
Na die tijd mogen wij iets voor ons zelf gaan doen. Ongetwijfeld weten we het dan nòg leuker te maken. Ik hoop van harte dat zij op haar foto lijkt.
|
