Omwille van het gratis een paar uur kunnen parkeren, heb ik in het Amsterdamse Bos m’n auto neergezet, mijn fiets uitgevouwen en richting binnenstad gereden. Ik had een missie. Vandaag wilde ik weer eens, zoals tijdens mijn werkzame leven, genieten van heerlijke vis uit een beroemde rokerij. ’t Is dan wel effe wennen met een uitgevouwen fiets kris kras door het drukke verkeer te manoeuvreren, maar wel heel leuk.

Eenmaal via het Vondelpark en de hartverwarmende rose buurt kwam ik op de Wittenburgergracht, waar ik mijn fiets voor de Amerikaanse Frank zijn uit hobby uitgegroeide ‘wereldtent’ in parkeerstand zette. Eenmaal binnen overviel mij direct het ‘hondje van Pavlov-effect’. Als ‘starter’ nam ik het broodje van de week, een aangekleed broodje gerookte zwaardvis. Mijn papillen zogen zich aan dat lekkers vast. Daarna wilde ik toch ook nog dát broodje waarvoor ik speciaal was gekomen: het broodje Chinook, handgesneden wilde zalm met mierikwortelsaus. Een bijna onwerkelijke belevenis. Mijn stukje vouwfietsen was een culinair spektakel geworden. Reden om dat verder uit te buiten, ook al doordat binnen mijn gezichtsveld een molen lonkte. Meerdere malen was ik, tijdens wandeltochten daar likkebaardend langsgelopen, met steeds het voornemen er ook eens aan te leggen. Nu zat ik op het terras bij Molen De Gooyer vijfverschillende speciaalbiertjes van Brouwerij ’t IJ te doorproeven. Misschien ligt het aan de tijd van het jaar, want van de Plzen, Natte, Zatte en Columbus won toch de IJbok. Dit alles heb ik opgetekend omdat ik iedereen zo’n culinair uitstapje van harte gun.