Waarschijnlijk heb ik gisteren met succes aan het inkomen van mijn revalidatiearts zitten knabbelen. Bij wijze van babbelen dan. Deze medicus voorziet dat ik mijn rechter voet in een stand van 90° in het gips moet laten zetten. Dit om van de pijn in voornamelijk mijn rechter tenen af te komen, wat tijdens mijn wandeltochten na zo’n 10 kilometer opkomt. Op verzoek kreeg ik uitstel tot na de Egmondse wandelmarathon van het aankomend weekend.

Tijdens het consult maakte hij naar zij collega toe een opmerking, dat ik nog al kleine pasjes neem. Daarvoor had mijn podologe ook al gezegd dat, kennelijk door het 14 dagen stilliggen op een zandbed, ik anders ben gaan lopen. Veel te weinig op mijn hielen terecht kwam. Toen op de sportschool daarover nog eens de opmerking kwam dat ik ‘meer mijn hakken in het zand moet zetten’, letterlijk dan, had ik mijn optelsommetje klaar. Op de loopband liep ik heel bewust met grote stappen, waardoor ik automatisch meer op mijn hielen terecht kwam. Bingo! Met een gipspoot in het vooruitzicht bleef ik gedreven maar liefst drie uur lang op de loopband met een moyenne van 5,8 km/p.u. Ruim 17 kilometer verder had ik nog steeds geen pijn.

Zaterdag heb ik het ‘in het wild’ nog eens uitgeprobeerd. De tocht van 20 kilometer verliep pijnloos. Het gaat er op lijken dat ik voorlopig niet nog meer medische kosten behoeft te maken.